Μερικές σκέψεις για το μέλλον μου…

Posted on February 29, 2012 by

1


Επειδή εκτιμώ πως η αυριανή σεάνς…συγγνώμη, γενική συνέλευση, δεν έχει να προσφέρει πολλά στους αγώνες αντίστασης κατά των μέτρων που μας βάλλουν και μας επιβάλλουν – κυρίως επειδή είναι πολύ λίγος ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας για να συλλογιστούμε και να συνειδητοποιηθούμε…- κρίνω λοιπόν πως μπορώ αυτή τη στιγμή να γράψω την άποψή μου για το αποτέλεσμα των όσων συνέβησαν τις τελευταίες εβδομάδες.

 

Διευκρινίζω πως γράφω ως μόνιμος υπάλληλος του Υπουργείου, ΠΕ, σε μια διεύθυνση που προς το παρόν δεν απειλείται με μεταφορά ή εξαφάνιση, κοινό δεν εξυπηρετώ και όσοι ξώφαλτσα περνούν από το γραφείο μου τους αντιμετωπίζω με ευγένεια και χαμόγελο, έχω κάνει πολλές συσκέψεις με διάφορες υπηρεσίες, υπουργεία, κόσμο και κοσμάκη, νέες τεχνολογίες κατέχω και ξένες γλώσσες κατέχω και… γενικά έχω όλα τα προσόντα και τις προϋποθέσεις για να πάρω άριστα (;) στην αξιολόγηση και να μην απολυθώ (σύμφωνα πάντα με τα έως τώρα δεδομένα….).

Γιατί λοιπόν να ανησυχώ, όπως είπε με μεγάλη απορία συνάδελφος προς έτερη συνάδελφο…;

Ούτε ακίνητα έχω, ούτε δάνεια και λοιπά βάρη, με τα 800 βγάζω μια χαρά τον μήνα μου (είμαι ολιγαρκής!), συνεπώς δεν έχω κανένα λόγο ούτε καν να γκρινιάζω!

Δεν με αφορά, σύμφωνα με τη λογική πολλών, αυτή η κρίση!!

Στις κινητοποιήσεις του Υπουργείου μου ήμουν εκεί, στις συνελεύσεις πρότεινα, συμφωνούσα με προτάσεις, ψήφιζα. Κάποιες εισηγήσεις με κούρασαν, με άλλες βαρέθηκα, άλλες με εξόργισαν, άλλες πάλι δεν τις κατάλαβα καν!

Θα μπορούσα, σύμφωνα με τη λογική πολλών (συγγνώμη εάν επαναλαμβάνομαι…), να μη συμμετέχω καν!

Συνοψίζοντας λοιπόν την προσωπική μου κατάσταση – είπαμε: δεν κινδυνεύω (;), δεν ανησυχώ (;), δεν με αφορά η κρίση (;), δεν χρειάζεται να συμμετέχω (;) – το μόνο που θέλω να συμπληρώσω είναι πως λυπάμαι πολύ για τους συναδέλφους μου που σήμερα έτρεχαν και ταλαιπωρήθηκαν στους δρόμους της Αθήνας για να έρθουν στο Υπουργείο να ψηφίσουν την εισήγηση του μαχητικού οργάνου εκπροσώπησής τους για λήξη των κινητοποιήσεων αντίστασης στα μέτρα που τους αφορούν.

Σε καμία περίπτωση δεν κρίνω την άποψή σας, μιας και η έκφρασή της είναι όχι απλώς ελεύθερη αλλά και επιθυμητή! Λυπάμαι για τον εαυτό μου που σε μερικούς μήνες η μοναδική μου παρέα θα είναι κάποιοι Γάλλοι αξιολογητές και μερικοί Γερμανοί διαχειριστές και ο μισθός μου στα 400 € (λίγο παραπάνω από την δική σας σύνταξη ή επίδομα ανεργίας)… Δεν έχω πρόβλημα με τα 400 – θα τρώω λίγο λιγότερο και θα μαντάρω τα ρούχα μου – ούτε με τους Γαλλογερμανούς – μπορεί ακόμα και να κάνουμε και καμιά πλάκα (πού και πού…) – αλλά και πάλι… δεν θα είναι το ίδιο χωρίς εσάς εκεί…

Αυτά για αρχή…

Προς το παρόν, θα τα πούμε αύριο από κοντά!

Advertisements
Posted in: Απόψεις