6 Δεκέμβρη 2011

Posted on December 6, 2011 by

0


Σήμερα ήταν πολύ φορτωμένη η μέρα στο γραφείο.

Πάρα πολλά τηλεφωνήματα, πολλά έγγραφα που έπρεπε να φύγουν το γρηγορότερο.

Λίγη ώρα έμεινε για το σχόλασμα. Μπαίνω στο ίντερνετ, σήμερα δεν πρόλαβα να το ανοίξω σχεδόν καθόλου. Στην πορεία μαθητών και φοιτητών είχε πολύ κόσμο. Έγιναν επεισόδια, έπεσαν χημικά. Συλλήψεις και τραυματισμοί.

Κοιτάζω γύρω μου τους άλλους. Λίγη χαλάρωση πριν κατέβουν να χτυπήσουν κάρτα. Τσιγάρο κλεφτά στο παράθυρο, τελευταίες γουλιές από τον καφέ που έχει κρυώσει, κουβεντούλα και χάζεμα στο ίντερνετ.

Μια συνάδελφος διαβάζει και αυτή για την πορεία. “Πάλι τα σπάσανε οι κουκουλοφόροι στην πορεία των μαθητών. Μα γιατί τους αφήνουν;”. “Και που το ξέρεις ότι δεν είναι μαθητές;”. “Μα είναι δυνατό μαθητές να κάνουν τέτοια πράγματα; Που τα μάθανε αυτά;”

Έλα ντε… Που τα μάθανε; Πήγα να της πω ότι σε μια πορεία πριν από δυο μήνες, ήμασταν κάπου στη Σταδίου, όταν το μπλοκ του Υπουργείου προσπέρασαν μερικά μαθητικά μπλοκ. Τα παιδιά έτρεχαν στα πλάγια της πορείας, φώναζαν συνθήματα και γελούσαν με μια άγρια χαρά. “Κοίτα τα παιδιά! Πόσο θυμωμένα είναι! Δε φοβούνται τίποτα!” Ήταν η ίδια καλή συνάδελφος που το είπε. Μάλλον σήμερα ξέχασε πόσο της έκανε εντύπωση τότε ο θυμός των 15χρονων. Μάλλον ξέχασε και πως χαμογελούσαμε όλοι στο μπλοκ σαν να ήταν δικά μας παιδιά. Πόσο υπερήφανοι ήμασταν που σε μια πορεία “δικιά” μας, των μεγάλων, που αφορούσε το πολυνομοσχέδιο, βλέπαμε πιτσιρίκια να τρέχουν δίπλα μας, θυμωμένα, φορώντας κουκούλες κι έχοντας μαντήλια στο λαιμό. Ξεχάσαμε που τα μάθανε αυτά. Αυτά όμως δεν ξεχνούν.

Η 6 Δεκέμβρη είναι η μέρα που μας υπενθυμίζει ότι τα παιδιά θυμούνται. Πολλές φορές, θυμούνται καλύτερα από μας.

Θυμούνται την εν ψυχρώ δολοφονία ενός 15χρονου που θα μπορούσε να είναι ο συμμαθητής τους. Του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Θυμούνται τις άλλες δολοφονίες της ωραίας μας δημοκρατίας. Το θάνατο του Μιχάλη Καλτεζά, το 85, την περίοδο του “σοσιαλισμού”, το θάνατο του Τεμπονέρα, το 91, όταν κυβερνούσε η (και κατ’ όνομα) δεξιά, τις ακόμα 20 περίπου κρατικές δολοφονίες από τη μεταπολίτευση.
Θυμούνται το σοκ και το τρέμουλο όταν πρωτάκουσαν την είδηση.

Θυμούνται ότι η πρώτη αυθόρμητη κίνηση ήταν να πάρουν τηλέφωνο τους φίλους τους και να βγουν στο δρόμο.

Θυμούνται ότι αυτό που ακολούθησε δεν είχε ξαναγίνει στην Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες. Η πρώτη εξέγερση της κρίσης, έγραψαν ξένες εφημερίδες. Επί είκοσι μέρες χιλιάδες κατέβαιναν στους δρόμους. Κάθε μέρα. Πρωί και απόγευμα. Πορείες παντού. Συγκρούσεις παντού. Ο θρήνος έγινε οργή. Η οργή φόβος. Όχι όμως δικός μας φόβος. Ο Φόβος μιας κυβέρνησης. Ο Φόβος σε όλη την Ευρώπη, ότι αυτή η εξέγερση μπορεί να εξαπλωθεί παντού.

Θυμούνται ίσως και ότι αυτό που έβγαλε χιλιάδες κόσμου στους δρόμους, που τους έκανε να καταλάβουν κτήρια και να φτιάξουν σωματεία και συλλογικότητες, δεν ήταν μόνο το φριχτό γεγονός της δολοφονίας ενός παιδιού. Ήταν όλο αυτό που συμβόλιζε η δολοφονία. Την καταπίεση στο σχολείο, το βλέμμα του μπάτσου στη γωνία, τα πανάκριβα φροντιστήρια για μια καλή σχολή, τα ιδιωτικά νοσοκομεία που πληρώνουμε μπροστά στον τρόμο του ράντζου στο δημόσιο, τις φωτιές που κάψανε δάση και δεκάδες ανθρώπους την προηγούμενη χρονιά, τις απολύσεις και τη φτώχεια που ερχόταν. Μια φτώχεια μεταμφιεσμένη σε μεταρρυθμίσεις για να αντιμετωπιστεί η επερχόμενη κρίση.

Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνάνε. Ίσως γιατί νιώθουν καθημερινά στο σχολείο την ίδια αυτή καταπίεση που μας έβγαλε τότε στους δρόμους. Ίσως γιατί δεν ψάχνουν για δικαιολογία την κούραση για να πάνε στο σπίτι μετά τη δουλειά. Όπως όλοι. Όπως κι εγώ.

Στις 6 το απόγευμα έχει πάλι πορεία. Ποιοι καλούν; Πρωτοβάθμια, αναρχικοί, αριστερές κινήσεις και κόμματα. Η ΓΣΕΕ; Η ΑΔΕΔΥ; Κανένα σωματείο του δημοσίου; Η μαχητική τελευταία ΓΕΝΟΠ; Μη λέμε αστεία. Κανένας από τους “δικούς” μας δεν καλεί. Δε μας αφορά αυτή η επέτειος.

Εμείς έχουμε άλλα, πιο σοβαρά, να ασχοληθούμε. Τις περικοπές των μισθών μας. Την εφεδρεία. Τις δικές μας κινητοποιήσεις, όσο και αν τελευταία τις βάλαμε στον πάγο. Ας τολμήσουν όμως να απολύσουν έστω και έναν, να δεις τι θα γίνει. Έχουμε πολλά στο μυαλό μας, δεν μπορούμε να ασχολούμαστε και με αυτό. Είναι μεγάλη η κούραση από τόσα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάθε μέρα.

Όλα αυτά ισχύουν. Όντως είναι πολλά όλα τα άσχημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε καθημερινά. Όμως, αυτό που βγάζει στους δρόμους κάθε 6η του Δεκέμβρη τόσα παιδιά δεν είναι το ίδιο που μας εξοργίζει, που μας καθηλώνει, που μας συνθλίβει καθημερινά; Τα ίδια προβλήματα δεν αντιμετωπίζουν και οι μαθητές; Τι είναι αυτό που τους κάνει να φωνάζουν; Δεν είναι η ίδια καταπίεση, η ίδια φτώχεια, η ίδια ανεργία, η ίδια οργή; Δεν είναι ίδιες όλες οι αιτίες που οδήγησαν στο Δεκέμβρη του 2008 με τις αιτίες που κάνουν κι εμάς να αγανακτούμε;

Γιατί παραμένουμε ακόμα και τώρα τόσο αυτιστικοί; Όταν πριν από δύο μήνες καταλάβαμε το Υπουργείο λέγαμε θλιμμένα μεταξύ μας “Και ποιος θα μας συμπαρασταθεί; Ποιος θα ακούσει και θα συμμεριστεί τα αιτήματά μας; Αφού υπάρχει προκατάληψη εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων.” Πως θα ξεπεραστεί αυτή η προκατάληψη απέναντι στους δημόσιους υπαλλήλους; Ποιος θα καταλάβει; Δε θα καταλάβει κανένας αν δεν καταλάβουμε πρώτοι εμείς. Αν δεν καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν δικά μας αιτήματα και δικές μας κινητοποιήσεις. Ότι δεν υπάρχουν κινητοποιήσεις και δικαιώματα άλλων. Ο αγώνας είναι ένας. Οι αιτίες του είναι κοινές. Είναι το ίδιο τέρας, αυτό που πολεμάμε όλοι, από τους μαθητές μέχρι τους συνταξιούχους. Το ίδιο τέρας που αντιμετωπίζουμε όταν ζητάμε δημόσια υγεία, το ίδιο τέρας όταν πληρώνουμε τα φροντιστήρια των παιδιών μας, το ίδιο τέρας που απολύει το συνάδελφο στο δίπλα γραφείο, το ίδιο τέρας που τράβηξε τη σκανδάλη και σκότωσε τον Γρηγορόπουλο.

Τα παδιά ακόμα φοβούνται την όψη του τέρατος, αυτός ο φόβος είναι που τα βγάζει στους δρόμους, γιατί εκεί ξεπερνάνε τον φόβο τους. Κι εμείς; Μήπως το συνηθίζουμε σιγά σιγά; Παραφράζοντας τον Χατζιδάκι: “Όποιος συνηθίζει την όψη του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Πάει να πει ότι τον τρομάζει η ομορφιά”.

Μας τρομάζει η ομορφιά ενός άφοβου παιδιού που πετάει μια πέτρα σε έναν πάνοπλο αστυνομικό; Σε έναν αστυνομικό που μπορεί να δείρει ανελέητα το φίλο ή την κοπέλα του; Που μπορεί να τραβήξει και αυτός τη σκανδάλη απέναντι σε ένα παιδί; Έναν αστυνομικό που κάποιοι αποκαλούν συνάδελφο;

Advertisements
Posted in: Γενικά