Περνάμε ωραία εμείς εδώ στο Υπουργείο Υγείας!

Posted on December 3, 2011 by

5


Ανταπόκριση από την αίθουσα συνελεύσεων του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα…μετά τις 11, πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα συνελεύσεων του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Αριστοτέλους 17, Αθήνα, «συνέλευση» των εργαζομένων του Υπουργείου, σε συνέχεια της απόφασης που είχε ληφθεί ομόφωνα κατά την συνέλευση της Δευτέρας 28.11.11.

Η «συνέλευση» ξεκίνησε λίγο αργούτσικα και κατόπιν των υπεράνθρωπων προσπαθειών που κατέβαλαν μέλη του Δ.Σ., διανύοντας τα χιλιόμετρα των διαδρόμων και των δύο κτηρίων της Κεντρικής Υπηρεσίας, με σκοπό να πείσουν τους συναδέλφους τους να συμμετάσχουν στη συνέλευση με επιχειρήματα όπως:… «εντάξει…συνέλευση είναι, δεν δαγκώνουμε, μπορείτε να κατεβείτε, κακό δεν είναι…» κλπ.

Τα αποτελέσματα των προσπαθειών αυτών έγιναν αμέσως αισθητά, καθώς οι συμμετέχοντες ακροβολίστηκαν σε πολλά σημεία της αιθούσης, δημιουργώντας το ειδικό εφέ – ακόμα και ο Lucas θα το ζήλευε – πως κόσμος υπάρχει…

Στην αρχή έγιναν οι τόσο-απαραίτητοι-όσο-τα-αξεσουάρ απολογισμοί της μαχητικής εβδομάδας που πέρασε, κατά την οποία, σύμφωνα πάντα με τον απολογισμό, το χάιλάιτ ήταν η “κατάληψη” στο γραφείο του Υπουργού. Στο σημείο αυτό έγινε μια απόπειρα επεξηγήσεως του νοήματος της λέξης “κατάληψη”, χωρίς όμως ικανοποιητικά αποτελέσματα, δεδομένου ότι ο Υπουργός που βρισκόταν στο γραφείο του, συζήτησε με τους υπαλλήλους και στη συνέχεια όλοι πήγαν στις δουλειές τους…

Εν συνεχεία, το λόγο πήρε έτερο μέλος του Δ.Σ. που έριξε στο τραπέζι την εμπρηστική πρόταση της πρόσληψης – συνεργασίας του Συλλόγου Εργαζομένων με δικηγόρο.

Η πρόταση τούτη ξεσήκωσε θύελλα θετικών και αρνητικών αντιδράσεων, χωρίζοντας το κοινό σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα που μάχονταν λυσσαλέα το ένα το άλλο με τέλος και σκοπό την οριστική επικράτηση της μιας ή της άλλης απόψεως. Η αμφίρροπη μάχη έληξε με το οργισμένο, στα όρια του τραγικού, ξέσπασμα μέλους του Δ.Σ., το οποίο απεχώρησε αφού πρώτα κατηγόρησε λοιπούς εκπροσώπους για διασπαστικές κινήσεις και σεχταρισμό.

Χαρακτηριστική ήταν η ζωγραφισμένη στα πρόσωπα ουδετέρων παρατηρητών απορία…

Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να αναφερθεί η παρέμβαση δυναμικού στελέχους του Δ.Σ., το οποίο, μετά από μια σύντομη εισαγωγή προς τους…συμμετέχοντες περί του χρέους της…συμμετοχής και ένα brainstorming που ακόμα και διακεκριμένοι στο είδος συνάδελφοι θα ζήλευαν, κατέληξε στην τήρηση ενός λεπτού σιγής για τους απόντες συναδέλφους, που πολλοί εκ των νεοτέρων υπαλλήλων δεν γνωρίζουν, φαντάζονται όμως πως και αυτοί θα ήταν αξιόλογοι μαχητές του δικαίου. Την τήρηση ενός λεπτού σιγής ακολούθησε ένα ανέκδοτο….

Το υπερρεαλιστικό σκηνικό συμπλήρωσε μαρτυρία κατά τα άλλα αξιόλογης συναδέλφου με χρόνια προσφοράς στην Πρόνοια, η οποία τίθεται σε εφεδρεία και η οποία φάνηκε να δυσαρεστείται περισσότερο με το υποτιμητικό ύφος του εγγράφου που της περιήλθε παρά με το περιεχόμενο αυτό καθεαυτό.

Ενώ η «συνέλευση» είχε αρχίσει να παίρνει σοβαρή τροπή και ενώ όλοι είχαν απορροφηθεί από το πρόβλημα του κατά πόσο ο τόνος, το ύφος, η στοίχιση του κειμένου ήταν προσήκουσα του προσώπου στο οποίο απευθυνόταν, συνάδελφος στάθηκε στη μέση της αίθουσας, διακόπτοντας τη ροή του προγράμματος και…ζήτησε από κάποιον…τα κλειδιά για να ανοίξει μία…πόρτα…

Λοιπές εξηγήσεις αδυνατώ να δώσω…

Μετά από αυτό το…περίεργο ιντερμέτζο, η «συνέλευση» συνεχίστηκε στους ίδιους Moulin Rouge τόνους, καθηλώνοντας στη θέση του οποιονδήποτε ήθελε να αποχωρήσει – ακόμα και συνάδελφοι οι οποίοι για κάποιον επιτακτικό λόγο έπρεπε να εξέλθουν για σύντομο χρονικό διάστημα από την αίθουσα, επέστρεφαν τρέχοντας, ρωτώντας με αγωνία “τι έχασα; τι έχασα;”.

Η “συνέλευση” έκλεισε με ένα γενικό “τα ξαναλέμε”, στο ύφος και το νόημα που χρησιμοποιείται μετά από ένα αποτυχημένο ραντεβού…

Advertisements