Μαθαίνοντας να λέμε ΟΧΙ…

Posted on October 31, 2011 by

2


Γράφει η revolt.santamaria

Ζητώ εκ των προτέρων κατανόηση για τους όποιους συναισθηματισμούς στο ύφος, αλλά (δυστυχώς) παρουσιάζω την τάση να επιδεικνύω ιδιαίτερη – ενίοτε και ενοχλητική! – ευαισθησία στο θέμα της Ιστορίας και δη των ιστορικών γεγονότων του ’40, των άγριων ημερών της Κατοχής και των ακόμη αγριότερων που ακολούθησαν την απελευθέρωση, καθώς μεγάλωσα πλάι και περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που έζησαν τις ημέρες αυτές και πρωταγωνίστησαν στα ιστορικά γεγονότα εκείνης της εποχής. Άλλων τα ονοματεπώνυμα καταγράφηκαν στα κατάστιχα της ιστορίας και άλλων όχι. Δεν έχει σημασία όμως, γιατί η συνεισφορά τους υπήρξε ισάξια και μπορώ με σιγουριά να πω πως πολλοί από τους συνομιλήκους μου έχουν να διηγηθούν μια ιστορία για τον παππού ή την γιαγιά που πολέμησε, αντιστάθηκε με όπλα στο μέτωπο ή στην πόλη ή με την αξιοπρέπεια και την περηφάνια του απλού Έλληνα της πόλης ή του χωριού που δεν συνεργάστηκε με τον κατακτητή.

Η εισαγωγή φυσικά δεν έχει σκοπό να δείξει πόσο ηρωικό είναι το παρελθόν μας, αλλά για να καταστήσει σαφές – καθώς τις τελευταίες μέρες μετά τα γεγονότα της επετείου του ΟΧΙ, πολλοί δείχνουν σημαδια επιλεκτικής μνήμης – πως η επέτειος του ΟΧΙ, οι εορτασμοί και όλα όσα αυτά συμβολίζουν ανήκουν σε εμένα και σε όλους όσων οι οικογένειες υπέφεραν από την αγριότητα των στρατευμάτων του Άξονα, Γερμανών, Ιταλών ή Βουλγάρων και σε όλους όσων οι ζωές και η ιστορία των παιδιών και των εγγόνων τους ορίστηκαν από ακριβώς αυτές τις ιστορικές συγκυρίες.

Είναι αλήθεια πως είμαστε ένας λαός, του οποίου οι αντιστάσεις έχουν καμφθεί προ πολλού εξαιτίας των Cayenne και των τηλεοράσεων plasma, εξαιτίας ενός τρόπου ζωής που για μερικούς (όχι για όλους…) δεν έχει καμία σχέση με δυσκολίες, κακουχίες και για την διαφύλαξη του οποίου είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε πολλές παραχωρήσεις και να σκύψουμε πολλές φορές το κεφάλι και ολοένα χαμηλότερα, όπως κάνουμε τόσο χαρακτηριστικά τον τελευταίο (τουλάχιστον) ενάμιση χρόνο («μέτρα…;; ας είναι…αρκεί να μου μείνουν λίγα ακόμα χρήματα να αγοράσω το καινούργιο i-phone και να δω τον Βέρτη…»). Αυτή ακριβώς η στάση μας, θεωρώ, πως μας οδήγησε στο εθνικό «ξεπούλημα» της Τετάρτης 26/10/2011. Ίσως να ακούγεται λίγο ρομαντικό αν πω πως αυτή η «εθνική προδοσία» μας αφύπνισε κάπως και την Παρασκευή 28/10/2011 νιώσαμε την ενστικτώδη ανάγκη να δείξουμε με διάφορους τρόπους προς ηγεσίες και τον κόσμο πως το ΟΧΙ του ’40 είναι ιερό και είναι δικό μας. Ίσως πάλι να έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται πως όταν στερείς από τον Έλλληνα το Cayenne και την plasma (α! και τον Βέρτη! Ας μη ξεχνάμε τον Βέρτη!) θα αντιδράσει… Σε κάθε περίπτωση η αντίδραση είναι η ίδια και το αποτέλεσμα επίσης – αν και για μένα τα πραγματικά κίνητρα πάντα έχουν μεγάλη σημασία, καθώς καθορίζουν την μετέπειτα πορεία των πραγμάτων, αλλά δεν υπεισέρχομαι, καθώς δεν είναι της παρούσης.

Την Παρασκευή δεν βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη και δεν γνωρίζω εάν τα γεγονότα τα ξεκίνησε ο ΣΥΡΙΖΑ ή φασίστες, οι ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ή… ο Μπεγλίτης, είδα όμως πολύ κόσμο στον δρόμο και όχι μια μειοψηφία. Και ας υποθέσουμε, μιας και δεν παρευρισκόμουν, πως σε σύγκριση με τον συγκεντρωμένο κόσμο, πράγματι επρόκειτο για μειοψηφία, σίγουρα το άθροισμα όλων των αντιδράσεων ανά τη χώρα δεν αποτελούσε μειοψηφία.

Τώρα ως προς τον θεσμό του Προέδρου, τείνω να συμφωνήσω με δημοσιογράφο – σχολιαστή μη φιλοκυβερνητικού καναλιού, πως το άτομο που εκπροσωπεί τον θεσμό δεν ήρθη στο ύψος του θεσμού που εκπροσωπεί και ουσιαστικά πήρε το μέρος μιας πολιτικής που καταστρέφει τον λαό του. Δεν χρειάζονται γνώσεις πολιτικών και οικονομικών επιστημών για να καταλάβει κανείς πως οι τρέχοντες οικονομικοί και πολιτικοί χειρισμοί στερούνται μακροπρόθεσμου – για να μη πω βραχυπρόθεσμου- σχεδιασμού και πως αποτέλεσμα – αν όχι και στόχο – έχουν την συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια των ολίγων και την καθολική εξαθλίωση των υπολοίπων. Όταν λοιπόν ο ισχυρός – εν προκειμένω το παντοδύναμο κράτος – φροντίζει έτερους ισχυρούς – πλουτοκρατία – και κηρύσσει τον πόλεμο σε όλους τους αδύναμους, τότε δεν έχει κανένα δικαίωμα, μεταξύ άλλων, να παρίσταται στις εκδηλώσεις μνήμης μας, γιατί μοιάζει να τις ειρωνεύεται και γιατί έχει χάσει κάθε δικαίωμα σεβασμού.

Όταν είδα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να φεύγει από την εξέδρα των επισήμων, στενοχωρέθηκα. Στενοχωρέθηκα, γιατί θυμήθηκα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Ισλανδίας, ο οποίος γύρισε πίσω αντίστοιχα σκληρά μέτρα «σωτηρίας» στους εκπροσώπους της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας της χώρας του, «τα έβαλε» με ισχυρούς Ευρωπαίους (Βρετανία, Ολλανδία), σημειώνοντας εμφατικά πως δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να σύρει στην εξαθλίωση τον λαό του για αμαρτίες τραπεζών και σε αναζήτηση λύσης απλώς… ρώτησε τον λαό. Συμπεριφέρθηκε στους συμπολίτες του με σεβασμό, κερδίζοντας αντιστοίχως τον σεβασμό που πρέπει στο αξίωμα του.

Ίσως να ξένισε ορισμένους ο τρόπος που εορτάστηκε το ΟΧΙ φέτος, στην δυναμική όμως του κοινωνικού γίγνεσθαι και άρα στην ιστορία δεν υπάρχουν νόρμες και τίποτα που να ορίζει πως τα σύμβολα και η ιστορία τιμώνται με συγκεκριμένους τρόπους. Το ΟΧΙ εορτάστηκε και τιμήθηκε φέτος.

Μας το έδειξαν οι μαθητές, οι οποίοι διέψευσαν όσους τους θεωρούν συμβιβασμένη γενιά του facebook, και οι οποίοι γύρισαν τις πλάτες τους και είπαν ΟΧΙ στα άτομα που εξευτελίζουν θεσμούς και ιστορία και επέλεξαν να τιμήσουν την ιστορία τους παρελαύνοντας, παρά τις αυθαίρετες απαγορεύσεις της «ηγεσίας».

Μου το έδειξε και η γιαγιά μου, που αφού κοίταξε για λίγο τα παράσημα από τη συμμετοχή της στην Εθνική Αντίσταση, είπε άλλη μια φορά ΟΧΙ και επέλεξε φέτος να μη παρελάσει…

Advertisements
Posted in: Γενικά